Ik ben constant op zoek naar nieuwe recepten. Vaak zijn die natuurlijk niet geheel nieuw. Ik zie een recept, beoordeel of ik het lekker zou kunnen vinden, zoek andere, vergelijkbare recepten, ga combineren en probeer dan tenslotte iets uit. Meestal is dat wel te eten, soms is het zelfs lekker.
9 van de 10 keer bevalt het recept niet, of niet helemaal. In het eerste geval ga ik niet eens proberen om het opnieuw te maken, in het tweede geval probeer ik het met de nodige aanpassingen nog een keer.
De afgelopen weken waren op dit punt zwaar. Een Thaise maaltijd zag er op papier heel anders uit als op tafel. De mie was eetbaar, maar niet echt super. Het was de eerste keer dat ik rijstnoedels gebruikte. Ik had of te dunne noedels, of te veel noedels in de pan. Het resultaat was in ieder geval erg lomp. De noedels waren te gaar naar mijn idee en het resultaat was niet iets wat ik anderen voor zou willen zetten. De tahoe die ik erbij gemaakt had was ook niet echt super. Les geleerd en weer een mislukking rijker.
Eerder mislukte ook al een linzentaart en Italiaanse spercieboontjes. Ga maar eens een taart maken zonder taartvorm! Dan maar in een braadslede met bladerdeeg als dakje. Niet helemaal hetzelfde, maar het komt in de buurt. Of het erop lijkt zal ik nooit weten, want het was niet voor herhaling vatbaar. Tenzij alle ingredienten vervangen worden. De spercieboontjes waren eetbaar, maar daar hield het op. Ik had de hoeveelheid citroensap al teruggebracht tot een halve citroen, maar nog steeds waren ze te zuur.
Weinig nieuwe recepten dus, op het ogenblik. Ik ben dus wanhopig op zoek naar een succesje en plaats ondertussen gewoon wat klassiekers, die ik nog niet eerder had geplaatst. Wie weet brengt komend weekend weer een lichtpuntje.
