In een ver verleden heb ik een poging gedaan om zelf seitan te maken. Het resultaat was, van wat ik me kan herinneren, een sponzig soort brood, waar ik plakken van kon snijden die ik kon bakken. Het smaakte redelijk, maar ik vond het niet al dat werk waard.
In mijn zoektocht naar leuke recepten kwam ik keer op keer seitan-achtige producten tegen. Ik besloot het dus weer een keer te proberen. Het idee was als volgt: je mengt tarwemeel en water en kneed dat tot een deeg. Dat deeg zet je een paar uur, of desnoods een hele nacht, onder water zodat het zetmeel los kan komen. Daarna kneed je het onder water, waarbij je het water steeds ververst tot tot water vrijwel helder blijft. Van wat er over blijft snij je plakken van een goede centimeter dik en die kook je anderhalf uur in een bouillon. Daarna kan je je uitleven, want die plakken kan je overal voor gebruiken.
Ik ging aan de slag met 1 kilo tarwemeel en 7 deciliter water. Het deeg maken was nog wel het makkelijkste in het proces. Ik zette het onder water en zag tevreden dat het water al wittig kleurde. Ik had qua planning gekozen voor de overnachting, dus ik liet het staan zoals het stond en ging andere dingen doen.
Niet dus. Ik de loop van de avond ging ik er een paar keer naar kijken en wiebelde een beetje aan de bak om te kijken of het zetmeel al lekker loskwam. Ik besloot zelfs 2 keer het water te verversen en zag tevreden dat er inderdaad zetmeel op de bodem van de kom lag. Dat hoefde ik alvast niet uit te spoelen!
De volgende dag ging ik toch maar spoelen. In een proces van kneden en water verversen eindigde mijn deeg in een niet te definieren uit elkaar vallende vorm. De stevige bol van de dag ervoor liep nu ongeveer tussen mijn vingers door. Wat het ook was, ik zou het zeker niet kunnen snijden. Bij het waterwisselen zag ik ook steeds meer zemelen richting riool zwemmen. Ik besloot het kneden te staken en het dan maar te gaan koken. Ik maakte bouillon en plempte het deeg erin. Direct bedacht ik me dat de pan te klein was om die deegbal om te kunnen draaien. Het kon me niet zoveel meer schelen, dus ik hield de seitan-of-wat-het-dan-ook-was anderhalf uur tegen de kook aan.
Het resultaat smaakte naar brood dat geweekt is in bouillon. Het was nog iets groter geworden als de massa die ik in de pan gestort had en met veel moeite kreeg ik het uit de pan op een snijplank. De bouillon die zich in de massa bevond liep er vrolijk uit en stroomde van de plank over het aanrecht. Ik sneed er een stukje af en de smaak was, zoals te verwachten, die van de bouillon. Ik sneed er 2 plakjes af (die direct uit elkaar begonnen te vallen) en bakte die in een beetje olie in een klein koekepannetje. Ik ging niet echt uit mijn dak, zoals al die anderen op internet die een seitan-recept proberen. Ik plempte de massa terug in de bouillon en begon met schoonmaken.
Omdat er verder niet mis was met het eindproduct (het was alleen niet wat ik had verwacht), heb ik het uiteindelijk toch maar opgegeten. Opgebakken met mayo en ketchup in een pitabroodje was het een leuke maagvulling, maar meer ook niet. Toch geef ik het seitan-maken nog niet op. Ik ga gewoon verder puzzelen tot ik echte seitan heb. Vital wheat gluten (glutenmeel) gebruiken is natuurlijk het makkelijkste, maar dat kan ik in de buurt niet krijgen. Ik heb het wel in een online shop gevonden, maar met verzendkosten wordt het dan een beetje prijzig. Hoewel 14,25 voor 2,5 kg natuurlijk nog niet veel is. Daar maak je iets van 5 kilo seitan van (schijnt) en dat is best veel eten voor 3 Euro per kilo. Maar toch wil ik het eerst zelf gaan proberen. Volgens deze video is dat namelijk helemaal niet moeilijk.
